12% van de ggz-behandelingen wordt eenzijdig door de cliënt beëindigd; dit percentage verschilt sterk tussen instellingen

Van alle ggz-behandelingen werden er in 2007 zeven van de tien met wederzijdse instemming beëindigd. In 12% van de gevallen werd de behandeling eenzijdig afgebroken door de cliënt / patiënt. In figuur 1 is te zien dat dit percentage al jaren stabiel is. Eenzijdige beëindiging (ook wel drop-out genoemd) komt in sommige circuits meer voor dan in andere. Bij ggz-hulpverlening aan volwassenen en bij instellingen voor Beschermd Wonen komt drop-out het meest voor: respectievelijk 14% en 13%. Bij de jeugd wordt 8% van de behandelingen eenzijdig door de cliënt / patiënt beëindigd en het laagste percentage zien we bij hulpverlening aan ouderen, namelijk 4% (GGZ Nederland, 2009b). Naast verschillen tussen de circuits en doelgroepen, verschillen drop-outpercentages ook tussen instellingen. Bij behandeling van schizofrenie en andere psychotische stoornissen bijvoorbeeld, liepen in 2008 de percentages uiteen van minder dan 5% tot 28%. Bij stemmingsstoornissen was er een vergelijkbare variatie en bij angststoornissen en persoonlijkheidsstoornissen zijn er instellingen die drop-outpercentages van meer dan 30% rapporteren, maar ook instellingen die onder de 5% zitten (ZN, 2009).

Drop-out is ook opgenomen in de basisset prestatie-indicatoren voor de ggz. Gebleken is dat het terugvalrisico bij een afgebroken behandeling ruim twee keer zo groot is als bij een voortgezette behandeling (Stuurgroep Zichtbare Zorg, 2009).

Niet alleen de cliënt / patiënt kan de behandeling eenzijdig beëindigen, het komt ook wel eens voor dat de hulpverlener dit doet. In 2007 kwam dat in 5% van de gevallen voor. Naast de genoemde redenen, komt het voor dat behandelingen worden gestopt om een andere reden. Het kan dan bijvoorbeeld gaan om overlijden of verhuizing.